Gazociąg przez wody kilku państw
Transgraniczny charakter gazociągu Nord Stream jest jednym z jego najbardziej unikatowych aspektów. Gazociąg przebiega przez wody terytorialne lub wyłączne strefy ekonomiczne Rosji, Finlandii, Szwecji, Danii i Niemiec.
Aby rozpocząć budowę gazociągu, konieczne było uzyskanie pozwoleń tych państw, skutkiem czego Nord Stream zaangażował się w szeroko zakrojone konsultacje z władzami każdego z nich, by mieć pewność, że gazociąg będzie całkowicie zgodny z przepisami w tych krajach. Oprócz wyżej wymienionych pięciu państw, kwestie związane z gazociągiem dotyczą także Estonii, Łotwy, Litwy i Polski. Te cztery kraje również brały udział w konsultacjach.
Konsultacje z dziewięcioma krajami nadbałtyckimi
W roku 1991, w fińskim mieście Espoo Komisja Gospodarcza ONZ ds. Europy przyjęła konwencję, będącą umową, która określa obowiązki stron w zakresie oceny oddziaływania projektów na środowisko na wczesnym etapie planowania . Konwencja z Espoo zobowiązuje państwa-sygnatariuszy do zgłaszania i wzajemnego konsultowania dużych projektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko poza granicami danego kraju. Zgodnie z Konwencją z Espoo, międzynarodowy proces konsultacji ma na celu zapewnienie wszystkim krajom będącym w sferze oddziaływania gazociągu Nord Stream możliwości oceny potencjalnego oddziaływania projektów. Nord Stream przedstawił obszerny dokument, zwany "Raportem Espoo" podsumowujący transgraniczny wpływ, jaki gazociąg może mieć na środowisko. Ocena oddziaływania na środowisko (OOŚ) w kontekście transgranicznym propaguje skoordynowane podejście do ochrony środowiska i umożliwia reagowanie zainteresowanych stron.
Dogłębna analiza ekosystemu Morza Bałtyckiego
"Raport Espoo" przedstawia wyniki długoletnich dogłębnych badań, prac terenowych i analiz. Raport jest więcej niż tylko kamieniem milowym w historii projektu – bogactwo informacji, które zawiera jest wyczerpującą analizą ekosystemu Bałtyku i dna morskiego na trasie przebiegu gazociągu. "Raport Espoo" został opublikowany w 10 językach i można go pobrać z naszej Biblioteki.
Uzyskiwanie pozwoleń na budowę gazociągu Nord Stream
Z uwagi fakt, iż gazociąg Nord Stream przebiega przez wody terytorialne i/lub wyłączne strefy ekonomiczne Rosji, Finlandii, Szwecji, Danii i Niemiec, do realizacji projektu konieczne było uzyskanie pozwoleń od wszystkich pięciu państw.
Spółka Nord Stream otrzymała wszystkie pozwolenia konieczne do rozpoczęcia prac konstrukcyjnych w lutym 2010 roku. Ponieważ planowane działania mogły mieć także wpływ na inne kraje basenu Morza Bałtyckiego, do międzynarodowych konsultacji zaproszono także Polskę, Litwę, Łotwę i Estonię. Ustawodawstwo krajowe zazwyczaj wymaga dostarczenia oceny oddziaływania na środowisko jako warunek uzyskania pozwoleń. Oceny oddziaływania na środowisko powstały w oparciu o dogłębne badania ekosystemu i dna morskiego Bałtyku, których inicjatorem był Nord Stream.
Zobowiązanie do minimalizowania oddziaływania na środowisko
Celem OOŚ jest określenie, przewidywanie i ocena sposobów łagodzenia lub eliminowania potencjalnych zagrożeń planowanego przedsięwzięcia dla środowiska biofizycznego i społecznego. Przykładami środków łagodzących są unikanie ingerencji we wrażliwe obszary, dostosowanie harmonogramu prac budowlanych do okresów lęgowych wielu gatunków ptaków i ryb oraz stosowanie odpowiednich środków do kontrolowania rozprzestrzeniania się osadów.
Oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzono dla wszystkich krajów, przez których wody terytorialne przechodzić będzie gazociąg oraz krajów, od których konieczne było uzyskania pozwoleń na budowę i eksploatację gazociągu. Na początku marca 2009 roku spółka Nord Stream złożyła raporty OOŚ zgodnie z krajowymi procedurami. Raporty opierają się na szeroko zakrojonych badaniach środowiskowych. Nord Stream dostarczyło "Raport Espoo"władzom pięciu krajów, przez których wody terytorialne będzie przebiegał gazociąg oraz władzom w krajach, na które eksploatacja gazociągu może mieć wpływ.
Na mocy porozumień z władzami krajów nadbałtyckich, spółka Nord Stream utworzyła także kompleksowy program monitorowania środowiska , który rozpoczął działanie wraz z rozpoczęciem budowy gazociągu w kwietniu 2010 roku. Program będzie kontynuowany do roku 2016.
